M*H...SWU Fighting !!!
"นส.อัมรัตน์ ทองจินดา
มีสิทธิ์สอบสัมภาษณ์คณะมนุษยศาสตร์ สาขาวิชาภาษาญี่ปุ่น
มหาวิยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ"
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก....เยี่ยมยุทธ์
ในที่สุดหับบี้ก็ทำได้ กร๊ากกกกกกกกกก
คุ้มค่ากับการรอคอย...ยิปปี้ ฮิฮิ้ววว
แต่....ก็ยังมีเรื่องให้เครียด
1.ปีหนึ่งไปเรียนที่นครนายก ปี 2 จึงกลับมาเรียนที่ประสานมิตรดั่งเดิม
2.ต้องอยู่หอ.......
3.จะทำงานอ่ะ ไปเรียนที่นั่นจะได้ทำมั้ยเนี่ย???
4.จะได้เจอหน้าตาฮีใน 1 สัปดาห์น้อยลง เพราะคงกลับบ้านแค่เสาร์-อาทิตย์
5.ไม่มีเพื่อนติด มศว กะชั้นเลย...กรี๊ดดดดดดดดดด
ไม่ใช่เรื่องที่ควรเครียด....เอนท์ติดก็บุญแล้ว
แต่ชั้นก็อยากจะเครียดอ่า เฮ้อออออออ
ตาฮี....ชั้นจะขาดใจตายเพราะเธออยู่แล้วนะ
ชั้นไม่อยู่หน้าคอมบ่อยๆแบบเมื่อก่อน
ต้องดูแลตัวเองดีๆนะ...อย่านอนดึกเกินไปหล่ะ
ชั้นไม่มีเวลามารอนอนพร้อมเธอแล้ว
พูดแล้วจะร้องไห้.....มันอาจจะดูงี่เง่า
แต่ไม่รู้ดิ...มันไม่ชิน ถ้าต้องอยู่แบบนั้นคนเดียว
พ่อไม่ให้โน้ทบุ๊ค...บอกให้ชั้นกลับมาเล่นที่บ้าน
กรี๊ดดดดดด ไม่ได้เห็นหน้าฮีซักวันชั้นก็จะชักตายอยู่แล้ว
คอยดูนะ จะกลับบ้านแมร่งทุกวันเลย
สาธุขออย่ามีเรียนเช้าเลยได้มั้ย?? ชั้นจะได้กลับบ้าน
(ทำไมกุเป็นบุคคลเรื่องมากขนาดนี้ว่ะ)
และที่สำคัญที่สุด.........."เพื่อน"
มันถึงเวลาที่เราต้องกระจัดกระจายห่างกันไปอย่างจริงจังแล้วนะ
พวกมึงรู้ป่าว ช่วงปิดเทอมมานี้กูยังคิดอยู่เลยว่าพวกเรายังใกล้กันเสมอ
แต่พอรู้แล้วว่าตัวเองต้องไปเรียนที่ไหน
เหมือนกุกลับสู่ความเป็นจริง ว่าพวกเราต้องแยกย้ายกันซะที
แรกๆ เราก็อาจจะยังติดต่อกันอยู่ แต่พอต่อไป
กูกลัวว่าพวกเราจะไม่มีเวลาให้กันอีก
กูกลัวพวกมึงจะมีเพื่อนใหม่ และกูก็คงจะมีเหมือนกัน
กลัวว่าความสนิทของพวกเรามันจะลดน้อยลงไปเรื่อยๆ
กูไม่อยากจำพวกมึงไว้แค่ในความทรงจำ
แต่อยากมีความทรงจำร่วมกันทุกวัน
ฮือออออออออออออออออออออ
ทำไมกูรักพวกมึงขนาดนี้นะ...รักมากจริงๆ
กูคงจะเหงามากแน่ๆ กูทำใจไม่ได้จริงๆนั่นแหละ
ถ้าเวลาเรียนแล้วจะไม่ได้เห็นหน้าพวกมึง
ความผูกพันของพวกเรามันมากมายจริงๆ
มันถึงทำให้กูรู้สึกได้ขนาดนี้...คิดถึงจัง
ยิ่งอ่านเฟรนชิพ ก็ยิ่งคิดถึงพวกมึง คิดถึงมากๆๆๆ
อิมุก...มึงไปอยู่นครปฐมตั้ง 4 ปี
เราจะได้เจอกันเมื่อไหร่บ้างอ่ะ
กูคิดถึงมึงนะเว่ย...เวลามึงโทรมาทีไร
กูจะร้องไห้ทุกที แต่กุไม่อยากจะพูดอะไรซึ้งๆ
ว่ากุไม่อยากแยกกะมึงเลย....คิดถึงมึงจริงๆ
บิ๊ว เปีย ตั๊ก พลอย ... พวกมึงดูจะอยู่ใกล้กับกูจัง
เลยรู้สึกว่าเดี๋ยวปี 2 เราก็คงได้เจอกันบ่อยๆ
เพราะเดี๋ยวกูก็ต้องกลับมาเรียนที่กรุงเทพฯ มาอยู่ข้างๆพวกมึง
และเพื่อนคนอื่นๆ เราก็คงจะได้เจอกันบ้างแหละเนอะ ^^
มุก(อีกรอบ)...มึงจะได้อ่านมั้ยว่ะ
มึงต้องกลับมาหาพวกกุบ้างนะ
อย่านอนตดคนเดียวอยู่ที่หอเพลินหล่ะ -*-
พูดเหมือนมึงจะไปไกล แต่มันก็ใจหายอยู่ดี
กูกับมึงก็นั่งข้างกันมานานแล้วนะ ต่อไปนี้ต้องเป็นคนอื่นแล้วจริงๆหรอ?
แล้วกุจะใส่ถุงเท้าที่มึงซื้อให้บ่อยๆนะเว่ย
(สรุปว่ากุกะมึงเจอกันบ่อยสุดอ่ะ เจอจนเบื่อหน้ากันไปเลยก็จะดีมาก)
สุดท้ายนี้...ดีใจที่เอนท์ติดมากๆ แต่ก็เสียใจมากๆเช่นกันที่ต้องห่างเพื่อนไป
ก็หวังว่าเราจะได้มาทำงานร่วมกันจริงๆนะ ก็เรียนไปทางเดียวกัน
แค่คนละมหาลัยเท่านั้น....เราต้องกลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกนะ
เป็นเพื่อนกันไปจนแก่ เป็น ป้าบิ๊ว ป้าเปีย ป้ามุก ป้าพลอย ป้าตั๊ก กันไปเลย
กูรักพวกมึงมากๆนะ....อย่าลืมหล่ะ
..........POSTSCRIPT..........
1.ไม่มีเพลงเลย
2.พวกมึงต้องตั้งใจเรียนมากๆนะ มาแข่งกันเอาเกียรตินิยมเลย 555+
3.รอวันกินเลี้ยง อยากเจอพวกมึงมากกกกกกกกกกก
4.จีโฉด...เรายังโฉดกันเสมอไป...ห้ามออกจากสำนักโฉดเด็ดขาด !!
5.ตาฮี....ชั้นคิดถึงแกมากๆๆๆเลย อยากไปหาจังวุ้ยยย >_<
6.HUBBY & CINDERELLA
เจิมๆๆๆๆๆๆๆๆ
พรุ่งนี้ค่อยตามล่าเม้นท์
คิดถึงตาฮีหว่ะ
มากกกกกกกกๆๆๆๆ